maandag 22 september 2014

Lezen en koken 50 jaar paprika


De paprika viert feest! Vijftig jaar paprikateelt in West-Europa! Reden genoeg om ze eens in een hartverwarmend zonnetje te zetten.
In 2007 startte een promotiecampagne gefinancierd met steun van de Europese Unie onder de naam Colourfultaste. Toepasselijke naam vind ik.
Op een dag plofte het boek '50 jaar paprika' in mijn brievenbus. Het neemt je mee op reis door de tijd. Over herkomst en hoe ze uiteindelijk ook ons land veroverden. Wetenswaardigheden over innovatie en teelt, tips en natuurlijk ontbreken recepten niet.



Deze kleurige vruchtgroente bomvol vitamine C is allang niet meer uit onze keuken weg te denken. Mijn gedachten schoten even terug in de tijd richting ouderlijk huis. Nu heb ik uiteraard niet zoveel eetherinneringen aan de eerste jaren van mijn bestaan, die zich in de jaren zestig afspeelden, maar in latere jaren kwam de paprika zeker op tafel.
Gevuld met rijst en gehakt is zo'n klassieker, in stukjes door de macaroni samen met de onvermijdelijke zompige hamblokjes en natuurlijk mijn moeders chili con carne die niets met het origineel te maken heeft maar wel erg lekker was.
In het kruidenrekje prijkte steevast een potje paprikapoeder. Voornamelijk gebruikt om de gevulde eieren en huzarensalade een vrolijke touch te geven heb ik het idee. Oh ja en voor de goulash natuurlijk.

En dat terwijl de paprika zo veelzijdig is. Romige soep en saus met geroosterde paprika is een genot. Sowieso ben ik fan van de geroosterde versie. Bijna altijd heb ik wel een pot staan. De oven doet het werk, daarna een kwestie van af laten koelen, ontvellen en in reepjes snijden. Hup in een pot, vinaigrette naar keuze of alleen olie erover en je kunt weer even vooruit. Ideaal!
Chutney en jam, in stoofschotels, vullen want daar blijven ze toch om roepen, Hier in huize Eetlust worden er wekelijks heel wat soldaat gemaakt.

Je hebt ze tegenwoordig in alle soorten en maten, alle kleuren van de regenboog is wat overdreven maar er is meer dan rood, groen, geel en oranje. Niet meer alleen de bekende blokpaprika
Zo heb ik in de tuin een plant met mini-paprikaatjes en ze zijn bruin! En ja dat hoort zo voor je denkt dat ik ze te lang laat hangen.
Wist je trouwens dat de nu zo hippe puntpaprika de voorloper van de blokpaprika is? Op de een of andere manier vond de consument het uiterlijk van de puntpaprika niet zo aantrekkelijk. Bruinsma Seeds liet  Leo van den Berkenmortel onderzoek doen naar een verbeterde versie. Verschillende soorten paprika's werden gekruist en zo ontstond uiteindelijk de voor de kasteelt uitermate geschikte en inmiddels overbekende blokpaprika.

Het informatieve boekje kun je online bekijken en lezen. Recepten als tempura met paprika en pestomayo, paprikajam of bijvoorbeeld gegrilde paprika met couscous en feta zijn eenvoudig te printen. Blader er maar eens doorheen, ik heb er in ieder geval weer het een en ander van opgestoken.
De paprika -tomaatchutney op bladzijde 82 is trouwens zalig al verminderde ik de hoeveelheid suiker behoorlijk. Het is maar een tip ;-)



donderdag 18 september 2014

Pimp your own salad party

Er was er één jarig hoera hoera, dat kon je wel zien dat was ik!
Ja ja dames en heren, sinds eergisteren mag ik er weer een jaar bij optellen. Van het stijgen der jaren heb ik vooralsnog geen last. Het scheelt ook best wel dat ik de jongste van de vriendenschaar ben. Dit typ ik met een grijns. Zo overschrijd ik altijd als laatste mijlpalen en het scheelt enorm als je anderen hebt zien worstelen met het feit dat ze dertig werden of veertig en die erg hoge drempel van vijftig.
Natuurlijk roepen ze daarna heel hard dat het geen enkele pijn doet. Ja houd je maar groot.
En tegen de tijd dat ik 'erbij hoor' zien sommigen alweer een nieuwe grens opdoemen. Het maakt het voor mij zoooo gemakkelijk.

Het leven moet je vieren en dat doen wij graag. Liefst met veel mensen voor extra feestvreugde.
Maar goed, net terug van vakantie, terecht komend in een aardige chaotische week, inderdaad welkom thuis, is het ook fijn om het even klein te houden.
En dat deden we. Of er nu 10 man zit of 30, er moet toch wat op tafel komen. Mijn hersens kreunden en kraakten en ineens wist ik het.
'Pimp your own salad'. Mot het nou weer in het Engels? Nou ja, zo kwam het in me op, spreek het gewoon lekker op z'n Amerikaans uit en de goegemeente verdringt zich rond je tafel.



Een handig thema waar je al je fantasie op los kunt laten.
Vier basissalades maakte ik:

  • Pasta met citroen, zure room, bieslook, olijfolie, flink wat zwarte peper en wat zout. Paar handjes gescheurde rucola erdoor voor extra kleur, anders is het zo'n bleke boel.
  • Bulgur met komkommer, tomaat, rozijntjes, citroen en peterselie. Een scheut olijfolie niet te vergeten. Uiteraard weer zwarte peper en wat zout. Als je hier regelmatig rondsnuffelt weet je dat dit mijn couscoussalade is alleen deze keer met bulgur. 
  • Een grote bak met verschillende slasoorten met geraspte wortel erdoor en wat tomaatjes.
  • Een salade van gepofte biet met tijm en beetje knoflook. Deze zal ik binnenkort nog eens maken en het recept aan jullie geven. Gepofte biet is meer dan verrukkelijk. Vol en zoet, het heeft daarna maar weinig meer nodig.




Op een  dienblad en op tafel zette ik:
Een pot met gedroogde tomaatjes en feta. Hier kun je lezen hoe je dat kunt maken.
Een potje met zelfgemaakte pesto.
Geroosterde paprika's met kappertjes.
Geroosterde pittenmix en ongezouten noten
Tomatentapenade
Hummus
Stukjes artisjokkenbodem
Blokjes gerookte kip.
Uitgebakken spekjes
Garnalen gebakken in wat olie met citroen en peterselie plus een ietsiepietsie knoflook.
Kaasplankje want behalve op je stokbrood kan het ook prima door de salade plus een lekker stukje Parmezaan.
Tuinkers
Olijfolie en twee simpele dressings
En nog wat kippetjes uit de oven plus een home made flammekueche. Deze laatste ging al eerder rond zodat ze niet op een houtje hoefden te bijten.

Zoonlief maakte croutons en  zalige rillettes van gerookte makreel. Croutons om te strooien en rillettes om op je broodje te smeren.

Nadat we alles een plekje hadden gegeven kon iedereen los gaan. Maar niet voordat ik had geroepen : 'Come on folks, it's pimp your oooown salad time!"
Pastasalade met extra geraspte parmezaan, spekjes en kip? Je doet je best maar. Ah ook nog een lepel pesto. Van mij mag het.
Garnalen over bulgur plus wat gedroogde tomaatjes. Geen garnalen maar noten. Pastasalade met blauwe kaas, noten en extra 'gewone' sla.
Het lijkt een enorme berg aan voedsel maar ik kan jullie vertellen dat het gros soldaat was gemaakt.

Hopelijk heb ik jullie hiermee op een ideetje gebracht!




maandag 15 september 2014

Eerste editie van De Smaak Karavaan in Tilburg en Yasmin was erbij.

Author: Yasmin

Laat het eten, de drank en de sfeer je smaken; iets wat volgens de organisatoren, de karavanen, de horecaondernemers en alle medewerkers de bedoeling moest zijn. Over smaak valt uiteraard te twisten maar in mijn opinie smaakte deze allereerste editie van de Smaak Karavaan in Tilburg naar meer.

Dat het weer niet meezat, dat Tilburgers blijkbaar liever om 18.00 een GVA’tje naar binnen werken dan de hele avond door kleine hapjes en dat op momentum van een trend (lees: hamburgers) heel horeca-Brabant zich daar op stort; dat zijn punten die anders mogen een volgende keer. Maar met dat gegeven terzijde was het vooral een gezellig, rommelig, knus samenkomen van spijzen, dranken en Bourgondiërs. 

Gecombineerd met  theater, grapjes, een creatief interieur en muziek waren het de perfecte ingrediënten voor een heerlijk weekend-tijdverdrijf.

De Spoorzone is innovatief en hét cultureel gebied van 2014; maar met dat gegeven verras ik niemand in Tilburg meer. Wel gebeuren er dingen die ons verrassen in deze industriële setting als voormalig NS-werkplaats. De Smaak Karavaan is daar een van. 

Een binnen en buiten met allerlei kleine, vrolijke, rollende keukentjes met eigen specialiteiten. Denk aan Noord-Afrikaanse gehaktballetjes van Rolling Rock Kitchen, Palestijnse linzen-olijfoliesoep bij de Kleinste Soepkraam, het zelf gebrouwen Moas bier, boerenkaas in een tempurajasje met balsamico en spinazie van ‘Just Say Cheese’, pasta met gorgonzola en pecannoten bij Pastaiola en de combinatie van de dag bij BBQ Bazen ....  een Wagyu burger met een gepocheerd eitje, ganzenlever, truffel en asperge. Zeg maar even hardop ‘halleluja’ inderdaad! Ook de varkens aan spit bij Yammie waren spectaculair. Zet er een chef mét baard, staart en tatoeages achter; het plaatje is compleet eh?




Wie daar allemaal geen zin in had kon zijn of haar hart ophalen bij de wokgerechten en curry’s van Miss Mie, nacho’s en tortilla’s bij Cantina Mexicana, ICOON met geweldige bio-broodhoorntjes volgestopt met lekkers, chocolade experimenten, bijzondere tosti’s en uiteraard Brabantse worstenbroodjes. 


Of een burger want BBQkramen waren er veul maar dan heul veul.
Overduidelijk de trend van het moment;  burgers, pulled pork, spareribs, burgers, burgers en burgers. Nu kan ik zeker genieten van een hamburger op z’n tijd, begrijp me niet verkeerd (met geitenkaas, bacon, appel en augurk bijvoorbeeld, of met blauwe kaas en portobello, of met rode uien compote en truffelkaas, of….). Maar kraampjes met schaaldieren, spannende salades en stampotten op het menu hadden niet misstaan in ruil voor één van de grill- en burgertenten. Ietsepietsie meer variatie.





Met dat als enig kritiekpuntje was dit food-festival niet alleen geslaagd te noemen; het was bijzonder fijn! Fijn door de lekkere geuren, de gezellige drankjes, het lieve publiek, de geweldige locatie, de gekke aankleding, de goede muziek, de leuke karavaantjes, het grappige theater en natuurlijk met stip op 1, het heerlijke eten. Met een dikke nageniet-glimlach op mijn gezicht zeg ik; hopelijk tot volgend jaar!

vrijdag 12 september 2014

Terug van weggeweest en meteen een nieuwtje

Terwijl er een heerlijke batch tomaatjes in de oven ligt te drogen heb ik mooi even de tijd  om te zeggen : "Halloooo daar ben ik weer!"

Terug van een paar verrukkelijke weken Frankrijk waar de zon overvloedig scheen en het leven zoals altijd goed was.
Relaxen, niks hoeven en fijn genieten van de prachtige omgeving. De Dordogne in dit geval. Minstens 16 jaar geleden met de kinderen al eens gebivakkeerd en nu op herhaling.
Dat beviel weer prima.
Bij het huis dat we huurden hoorde het meest fantastische uitzicht ever. O wat hadden we dat graag mee willen nemen.



Als je dit ziet dan snap je toch meteen wat ik bedoel he. En dat 14 dagen lang.We zaten overigens niet alleen maar boekjes te lezen. Bezochten stadjes, paar tuinen, kastelen en op die ene regenachtige dag de meest commerciële grot ever. Want zoals de husband het verwoordde 'Onder de grond is het droog'. Daar had hij gelijk in maar na afloop heb ik wel even duidelijk gemaakt dat dit mijn allerlaatste grot was voor de rest van mijn leven.

Op de heenweg overnachtten we in een kasteel. Doe maar chique. Het werd een hilarisch begin van de vakantie. De eigenaar bleek alle rollen te vervullen die je maar kunt bedenken. Inchecken, koken, oberen, drankjes schenken, afruimen, ontbijt verzorgen en de gasten weer uitchecken.
Had de man geen hulp? Hij was wel getrouwd maar madame besteedde haar tijd aan het opjutten en achter de vodden aanzitten van manlief.
Op onze kamer ontdekten we dat er geen handdoeken lagen. Mijn husband naar beneden en aan mevrouw handdoeken gevraagd. 'Geen handdoeken? jawel hoor, op de radiateur" Nadat hij ontkende stiefelde madame de keuken in om Fabian, zo heet de goede man, te vertellen dat wij handdoekloos waren.
Hij hups vier trappen op. Excusez, pardon en zo meer. Vier trappen af, vier trappen op met handdoeken en hopsa de route weer terug om zich te wijden aan het diner.
Wij keken elkaar eens aan en grinnikten wat.



Hij serveerde na huisgemaakte terrine een tongstrelende coq au vin en ja met een echte coq geen poulet! De haan kwam bij de achterburen vandaan. 'Ze noemen het in restaurants wel coq au vin'.  vertelde hij, 'Maar negen van de tien keer is het gewoon kip. Nou dan is het toch geen coq au vin.' Dat laatste kwam er behoorlijk verontwaardigd uit. In Nederland kun je amper haantjes kopen legde ik uit maar men is bezig om de haantjes weer terug op de markt te brengen. En ze niet meteen naar de eeuwige jachtvelden te sturen. Daar kon hij zich helemaal in vinden.

De volgende ochtend bij het ontbijt dook mevrouw ineens op 'Bonjour, bien dormiiiii?' Ah bonjour madame. Monsieur had ons inmiddels voorzien van koffie, croissants, stokbrood. en een scala aan huisgemaakte jam.
Afijn, onze vakantie was goed begonnen. Dit vergeten we nooit meer en de kans is best aanwezig dat we nog eens terug gaan om te kijken hoe het met dit illustere duo gesteld is.

Jullie willen natuurlijk weten wat we zoal gegeten hebben. We verlustigden ons aan confit de canard en salade de gésiers. Nou aan dat laatste alleen ik, manlief krijg ik niet aan de eendenmaagjes. En nu niet meteen 'Iek!"roepen, het smaakt voortreffelijk, Niks geen taaie bedoeningen en orgaanvlees geuren. Ik ben er dol op.



Mosselen aten we ook twee keer, van die kleine, fijne, sappige, kruidige bouchot mosseltjes die we samen gezellig hangend boven de gootsteen ontdeden van baarden. Samen zen.
We proefden in de markthal van Sarlat likeur met truffel. Wat een vreselijke combinatie is dat! Na een uur proefde ik het nog en echt ik vind truffel heerlijk en een ongelofelijke verwennerij. Maar in de likeur.... laten we dat maar niet meer doen.
Het kwam fris, lichtzuur binnen om vervolgens met een kanonslag te eindigen. Bam, truffel, of je met je snufferd er bovenop viel.

Lekker naar de markt, een Label Rouge kip scoren. Daar eten wij met zijn tweetjes 2 à 3 dagen van. Pronte dames! Wat rondneuzen, geitenkaasjes belanden in de tas, gedroogde worst, knapperig brood, pittige radijzen en zondoorstoofde tomaten. Mosterd met walnoten want behalve de streek van de ganzenlever wemelt het er van de notenbomen.


U ziet, wij hebben met volle teugen genoten. Er is nog genoeg te vertellen, wellicht komt dat nog, zo ergens verstopt in nieuwe posts!

Want die komen er weer natuurlijk! En nu beland ik meteen bij mijn nieuwtje.
Vanaf vandaag heeft Eetlust een heuse eigen hotspotter, zo iemand die zodra er nieuwe geuren merkbaar zijn er meteen achteraan fietst.  Voornamelijk voor nieuwtjes uit ons eigen Tilburg en omstreken maar deze aanwinst struint ook regelmatig elders rond.

Het is een lekkerbek maar houdt niet van witlof. Vind zelf koken steeds leuker, terwijl het vroeger meer van het zelf opeten was. Heeft door Zuid-Amerika gereisd, gewoond in Amsterdam, Istanbul en Izmir en sinds twee jaar weer op honk in Tilburg.
Je raadt het vast al, het is niemand minder dan mijn allerliefste dochter Yasmin!
 Er staat al een blog klaar over De Smaakkaravaan die twee weken geleden de Spoorzone binnen rolde.

Nog heel even geduld :-)

donderdag 14 augustus 2014

Over Tomatillo verde uit eigen tuin plus recept Salsa Verde

Een half jaar geleden alweer duwde ik wat zaadjes van de tomatillo verde in zaaigrond.  Mijn nieuwsgierigheid was groot want op Pinterest kwam ik allerlei recepten tegen met deze vrucht. Ik had er wel al van gehoord maar ben ze nooit ergens tegengekomen. Geen flauw idee dus hoe ze smaken maar de beschrijving 'lichtzuur' beviel me wel.
Al snuffelend bij Tomatenzaden ontdekte ik ze. Nieuw in het assortiment. Hebben!

De naam tomatillo doet vermoeden dat het een tomatensoort is maar dat is niet zo. De Physalis philadelphica, want zo heet ie officieel, komt net als de tomaat wel uit de nachtschadefamilie. Hier in Nederland is de lampionplant een bekende physalissoort. En wat te denken van de kaapse bes, die oranje vruchtjes die jarenlang bij ieder dessert het bord sierden. Die clan dus.
Waarschijnlijk komt deze eenjarige plant oorspronkelijk uit het hoogland van Mexico en Guatamala. Tegenwoordig worden ze zowel in de VS, Midden-Amerika, Azië, Zuid-Afrika en Australië gekweekt. Het zijn dankbare planten. Als ze het naar hun zin hebben, word je per plant beloond met tientallen vruchten.



De zaadjes werden plantjes en groeiden binnenshuis uit tot slungels die al snel een satéprikker nodig hadden om stevig met de voeten in de aarde te kunnen blijven staan. Een beetje balans in je jonge tomatilloleven is nooit weg. Stabiliteit hebben we allemaal nodig, de tomatillo dus ook.
Lengende dagen, krachtigere zon. De jonge spruiten kregen een groter huis, verhuisden nogmaals om uiteindelijk in een flink formaat pot liefdevol op het terras geschoven te worden.




En nu zijn ze zo'n 180 cm hoog, met allerlei uitwaaiende armen. Wild type, dat kun je wel zeggen. Na een explosie van gele bloemetjes zitten ze nu bomvol perkamentachtige lampionnetjes. Daarin groeien de tomatillos. Vorige week toen de snelle Jelles  bijna uit hun jas knapten, plukte ik de eerste zes.
Jasje uit en daar lagen ze te stralen, mijn groene vriendjes. Plakkerige groene vriendjes. Want dat doen ze! Even goed wassen voor je ze gebruikt.



En hoe smaken ze ?
Rauw vind ik de vergelijking met een lichtzure appel aardig in de buurt komen, wel minder sappig. Dat worden ze door ze te roosteren waarna de smaak in mijn beleving een beetje richting gele pruim gaat. Zo eentje die nog net niet helemaal rijp is en er altijd een zuurtje doorheen glimmert.

Wat doen we ermee?

Om te beginnen salsaaaaa! Het zijn weer van die momenten dat ik het bijna jammer vind dat ik verse koriander niet te pruimen vind. Want tja, the original mag ik het dan niet noemen. Verde is verde, groen is groen, peterselie gaat erin.
De zes tomatillos heb ik even in een koesterend warm waterbadje gelegd.
Uit de tuin haalde ik een sweet serrano. Da's een peper en daar vertel ik binnenkort weer van alles over. Een pittig peperig blogje wordt dat want echt, de pepers vliegen ons hier straks om de oren.



Men neme:

6 tomatillos - 2 groene jalapeño pepers of 1 jalapeno en 1 sweet serrano - 2 tenen knoflook - 1 limoen - 1/2 ui - 3 el gehakte peterselie of koriander
Ja ik weet het op de foto liggen meer pepers en extra knoflooktenen maar dat was een beetje teveel dus heb ik uiteindelijk de aangegeven hoeveelheid gebruikt.


De oven voorverwarmen op 220 graden. De tomatillos legde ik met de sweet serranopeper, een groene jalapeño en twee tenen knoflook in een bakblik. Wat olijfolie erdoor husselen en vervolgens 10-15 minuten roosteren in de oven.

Zodra de tomatillos zacht zijn de bak eruit halen, afdekken met alufolie en af laten koelen.

Snipper een halve ui en hak een half bosje peterselie of koriander tot je ongeveer 3 el hebt. Hoeft niet fijn aangezien het toch verpletterd wordt door de blender.

Trek de schil van de pepers. Halveer de pepers en verwijder het zaad grotendeels. Proef even een klein stukje van de peper om de pittigheid te testen. Bepaal aan de hand daarvan hoeveel zaadjes je extra in de salsa wil. Dit is echt zo persoonlijk. Kan er niets anders van maken dan 'Proef!'

Snijd de tomatillos in vieren en doe ze samen met de pepers in de blender. Knijp er de geroosterde teentjes knoflook boven uit. Giet er een eetlepel limoensap bij en zet de blender aan. Even kort blenderen om dan de ui en peterselie bij te stoppen. Machine weer aan tot de saus heerlijk groen is. En dat gaat vlot.
Op smaak maken met een paar korrels zout.



In een afgesloten pot minstens een week houdbaar in de koelkast.

Heerlijk bij, lekker origineel, nachos. En bij mosselen ontdekten we gisteren. Op friet! Ook een geweldige combi.Gegrild vlees en bij vis.Door de chili en bij ja waarbij niet. Pittig en fris tegelijk. En die pittigheid bepaal je natuurlijk helemaal zelf.

Nu snap ik dat je denkt 'Wat heb ik hieraan? Geen tomatillo in de buurt te bekennen!'
Sla deze post op, bestel in het najaar een zakje zaad bij bijvoorbeeld bovengenoemde Tomatenzaden.nl en volgend jaar heb jij ook tomatillos. Verder hoorde ik dat Turkse winkels ze nog wel eens schijnen te hebben. Heb het zelf nooit gezien maar goed, misschien heb je mazzel.
Daarnaast kun je de tomatillo eventueel vervangen door groene tomaten, dat wordt ook wel gedaan maar is natuurlijk niet het echte spul he!

Er hangen er nog heel wat te rijpen dus voorlopig blijf ik nog lekker in de tomatillomood!