dinsdag 28 juli 2015

Quiche met artisjokkenhartjes en ham

Tijdens de vakantie kan ik het niet nalaten om wat tijdschriften aan te schaffen voor thuis. Je herkent het misschien wel. Wat nieuwe inspiratie is altijd mooi meegenomen.
Manlief weet dat en wacht geduldig, althans dat denk ik, tot ik de hele riedel door mijn handen heb laten gaan. Vaak liggen er ook pakketjes met tijdschriften.  Van een paar jaar geleden die ze over hebben en uiteindelijk maar met drie of vier stuks in folie duwen onder het mom van 'Er is altijd wel een gek die het koopt'.
Juist, zo'n gek ben ik.  Drie stuks voor 4,95 en kan mij het schelen dat er iets uit 2013 of 2012 bij zit. De kans dat ik een exemplaar al heb is hartstikke klein.

Me al verkneukelend duwde ik ook nog zo'n pakketje in mijn tas.
Eenmaal weer bij onze gîte installeerde ik me in de schaduw met mijn aanwinsten. Jammer dat we hier geen oven hebben bedacht ik me. Al die verrukkelijke quiches en hartige taarten. Net weer een slagje anders dan ik meestal verzin. Tegelijkertijd schoot me heel praktisch door het hoofd dat gezien de tropische temperaturen, het was slechts een graad of veertig, die oven van ze lang zal ze leven niet opgestookt werd. Bewaren voor Nederland dan maar.

Tijdschrift nummer 2, de middelste van het pakketje, haalde ik tevoorschijn. Ook al allemaal zo lekker. Maar verrek dat ene dessert komt wel erg bekend voor en dat voorgerecht ook...
Mijn door de smeltende hitte enigszins verweekte hersenen draaiden plotsklaps een toertje sneller.
Ja hoor laat ik die net het jaar ervoor te hebben gekocht. Hoe is het mogelijk.
Gelukkig kon ik buurman Chiel verblijden met mijn dubbele exemplaar.





Gisteren maakte ik deze quiche met artisjokkenhartjes en rauwe ham. Het leuke van dit recept vond ik de kruiden die je door het deeg kneedt. Peterselie en bieslook, altijd goed.
Houd er rekening mee dat het deeg minimaal een half uur in de koelkast moet rusten voor je het uitrolt.  Langer is echter beter daarom maak ik het vaak al 's ochtends of aan het begin van de middag. Werkt prima.
Als het te zacht is wordt het namelijk een plakkerige boel en volstrekt onhandelbaar.

Je hebt nodig: 

Voor het deeg: 250 gram tarwebloem - 125 gram zeer koude roomboter - 2 el gehakte peterselie - 2 el fijn geknipte bieslook - 1 ei - 25 à 30 ml water - 1/2 tl zout

Voor de vulling: Blik artisjokkenhartjes van 420 gram - 3 eieren - 225 ml slagroom - 150 gram geraspte emmentaler - 100 gram rauwe ham naar keuze ( laat het wel wat dikker snijden) - zout en peper. Quichevorm of lage taartvorm van 26 cm doorsnede

Zo maak je het:

Vermeng in een kom de bloem met de kruiden en het zout.
Snij de roomboter in kleine blokjes en werk dat met je vingertoppen even kort door de bloem.
Voeg een losgeklopt ei toe.
Hup alle vingertoppen erin en hussel het goed door elkaar. Niet kneden!
Stort de boel op een schoon werkblad en veeg het met je handen bij elkaar. Giet er een klein scheutje water bij.
Druk zachtjes het deeg tot een bal maar doe het snel. Blijft het te droog dan nog een beetje water. Gebruik iedere keer hele kleine beetjes.
Zodra je een homogeen geheel hebt stop je de bal in een zakje of wikkelt het in huishoudfolie. Leg het nu minimaal een half uur in de koelkast. Langer is beter.

Verwarm de oven voor op 175 graden hetelucht en anders op 200 graden.

Vet een quichevorm goed in.
Laat de artisjokkenhartjes uitlekken en halveer ze
Snij de ham in stukjes.
Klop de eieren los met de slagroom. Meng de geraspte kaas erdoor. Breng verder op smaak met zout en peper.

Haal het deeg uit de koelkast. Strooi bloem op je werkblad en over het deeg. Rol het nu uit tot een lap van ongeveer 3 mm dik.
Rol het om je deegroller en laat voorzichtig op de vorm zakken.
Duw het aan en snij overtollig deeg. want dat heb je, weg.
Psst... van dit deeg kun je nog lekkere hartige koekjes bakken. Gewoon even snel weer doorkneden met wat geraspte kaas ;-)
Prik met een vork wat gaatjes in de bodem.

Giet het roommengsel erin. Verdeel de artisjokkenhartjes erover en stop de ham ertussen.
Bak het 35 à 45 minuten in de oven.
Check het na 30 minuutjes even want zoals je weet is iedere oven anders.

Een knapperige salade smaakt er altijd prima bij.

Bron van inspiratie: Cuisine, recettes pratique


donderdag 23 juli 2015

Geitenkaas met basilicum, komkommer en wilde perzik

Onderweg van la douce France naar ons eigen land lassen we natuurlijk zo af en toe een stop in. Even de benen strekken, plasje plegen en wat eten. Over dat laatste doen we niet al te moeilijk Gewoon even zo'n voorverpakte sandwich. Ja, zo'n meestal vrij klef geval. Stiekem zijn ze best lekker en op de één of andere manier hoort dat bij ons geraas over de snelweg.
Laten we het gemakshalve een vakantietraditie noemen.
Net als de boterhammen met gebakken ei die we jaren en jaren op de heenweg meenamen.

Dit jaar zag ik iets nieuws in het schap. Minder vet pretendeerden ze, nog verser en biologisch. Nou nou nou wat een verwennerij. En dan ook nog met zachte geitenkaas, pesto en komkommer. Als dat geen feest werd.
Aan het brood maak ik verder geen woorden vuil, gewone tarwebammen waren het. Maar wat erop zat was inderdaad lekker fris en smaakvol.
En zo maakte ik eenmaal thuis mijn eigen versie. Zonder pesto wel met verse basilicum.



Je hebt nodig:

100 gram zachte geitenkaas ( Bettine Blanc of iets vergelijkbaars) - stukje komkommer van een centimeter of 5 - 15 blaadjes basilicum - 2 rijpe wilde perziken ( of gewone of nectarine) - 1/2 el extra vergine olijfolie - peper.

Zo maak je het:

Verkruimel de geitenkaas. Snij de komkommer in piepkleine stukjes.Hak de basilicum fijn.
Vermeng het losjes met de geitenkaas. Maak er geen prutje van. Hussel een scheutje olijfolie erdoor en breng verder op smaak met wat gemalen zwarte peper.
Ontpit de perziken, trek hun jasje uit en snij in dunne plakjes

Neem brood naar keuze, verdeel het geitenkaasmengsel erover en maak af met stukjes perzik.


vrijdag 17 juli 2015

Het paradijsje dat Ducel heet

Tot ons kroost besloot dat er betere opties waren dan vakantie vieren met pa en ma vermaakten we ons op campings. Ideale setting voor kinderen daar blijven we bij. Genoeg leeftijdsgenoten om je heen om ieder jaar bij thuiskomst te verzuchten dat het de beste vakantie ever was.
Missie geslaagd. Het jonge spul blij, wij blij.
Toch vonden wij het uiteindelijk wel welletjes. Iets meer luxe of beter gezegd comfort lonkte. We zwaaiden het fenomeen camping gedag en stapten over naar de huizen, de gîtes.
Heerlijk, alle ruimte voor jezelf, vaak met een reusachtige lap grond erbij en ja in ons geval ook regelmatig in the middle of nowhere. Soms zo nowhere dat we bij een bezoek aan een of ander provinciestadje met ternauwernood tienduizend inwoners bijna schichtig 'al' dat verkeer aanschouwden.
En dan woon je in een stad met 200.000 inwoners. Het kan verkeren....

Een paar weken geleden zakten we weer af naar het door ons zo geliefde Franse land. Einddoel; Birac - sur - trec in de Lot-et-Garonne, op zo'n 65 kilometer van Bergerac.
Na een overnachting in hetzelfde kasteel als vorig jaar dat door ons 'Fawlty Towers' werd gedoopt en waar we ook dit jaar weer voor verrassingen kwamen te staan was het eigenlijk nog maar een kippeneindje naar de gîte  'Ducel'. Haasten tijdens je vakantie is nergens voor nodig en zo kronkelden we langs binnenweggetjes en bekende plekjes Ducelwaarts.
Bij de grote plataan omhoog stond in de routebeschrijving. Die plataan viel ook werkelijk niet te missen. Wat een joekel. Knerpend kwamen we tot stilstand, een deur zwaaide open en daar stond huiseigenaar Chiel en tevens onze buurman voor twee weken.






Na een allerhartelijkste begroeting, ook door puberhond Heros,  en het gebruikelijk inleidende gebabbel gingen we de boel eens bekijken. Even checken of het allemaal wel klopt met de beschrijving. Nou dat deed het hoor, hadden ook niet anders verwacht.
 In de woonkeuken stond een vrolijke bos bloemen uit eigen tuin ons toe te knikken, lonkte een fles wijn en omdat we net de kersenoogst hadden gemist zorgde Chiel voor een potje home made kersenconfiture. "Zo hebben jullie er toch nog wat aan" Vanwege ons mailcontact en het persoonlijke belletje wist hij dat ik van kruiden en specerijen houd en zo vond ik ook nog verse munt. Als je je dan nog niet helemaal welkom voelt dan weet ik het ook niet meer.

Boven bevinden zich de woonkamer met prachtig uitzicht over de tuin en de velden, slaapkamer en badkamer. Via de slaapkamer kun je binnendoor naar de serre. Een paar flinke treden naar beneden dat wel. Wie last heeft van stijve gewrichten kan misschien beter even omlopen :-) Via de tuin kun je namelijk ook naar binnen. Hier zal het ongetwijfeld heerlijk zitten zijn tijdens wat koelere dagen. Aangezien wij het genoegen hadden om een graad of veertig voor de kiezen te krijgen dan snappen jullie dat wij daar niet gezeten hebben.
De woonkeuken bleek een heerlijk koel toevluchtsoord.




We genoten er van het weidse uitzicht en ik wil nu ook kardoen in de tuin! Al zou ik niet weten waar ik deze giganten kwijt kan. Ook aas ik nu op een kappertjesplant. Ik zie in gedachte al een rijtje met potjes zelf ingemaakte kappertjes staan. Dat het wel even duurt voor je dat bereikt daar denken we voor het gemak maar even niet aan.
En zochten verkoeling in het zwembadje want o jongens het was heet! Net als in Nederland begreep ik maar dan ben ik toch blij dat ik daar zat en niet in de benauwde stad.



Toerden natuurlijk door de omgeving. Naar Duras, u weet wel van de wijnen. Er staat ook een kasteel dat zeker een bezoekje waard is. Verwacht geen pronkzalen, het is nagenoeg leeg.
Een must see is de waterleliekwekerij Latour-Marliac in Le Temple-sur-Lot. De prachtigste soorten vind je daar. Joseph Latour-Marliac vond een manier om  waterlelies te kruisen en zo tot nieuwe soorten te komen. Dat procedé is tot op de dag van vandaag een heel goed bewaard geheim. Iedereen kent wel de schilderijen met waterlelies  van Claude Monet . Monet was zo enthousiast over al dit schoons en raakte zo geïnspireerd dat hij hier de waterlelies bestelde voor  Giverny.



Een hernieuwde kennismaking met Bergerac. Is het heel bijzonder? Niet echt maar wel een gezellig stadje om een paar uurtjes te vertoeven. Je vindt er tal van terrasjes en restaurants. Heel fijn om het verhitte hoofd even tot rust te laten komen. Het was die dag namelijk vrij tropisch zal ik maar zeggen. In het hoogseizoen zal het waarschijnlijk erg druk zijn. Maar ja waar niet?

Boodschappen deden we in de supermarkt en op de markt in Marmande, een klein en gezellig stadje op zo'n 10 kilometer

Wat wij zeer de moeite waard vonden was  Saint-Macaire, een dorpje met zo'n 2000 inwoners. Wie geïnteresseerd is in fresco's kan niet om een bezoekje aan  Église Saint-Sauveur et Saint-Martin heen.  Wandel daarna op je gemak door dit oude vestingstadje, ontdek de muren en plaatsen waar ooit huizen stonden.  Doe je ogen dicht en stap terug in de tijd. Totaal niet toeristisch en dat vinden wij fijn.



En natuurlijk verwenden we ook de inwendige mens. Jullie verwachten niet anders. Van salade de gésiers tot salade met restjes kip, koude paprikasoep met feta in Jouy- le- Potier en chocodessert tot
....


Ooit pauweneieren op? Wij niet maar op Ducel zorgen twee pauwendames blijkbaar voor regelmatige aanvoer. Chiel bracht ons twee bakjes met crème anglaise en frambozen . Mét pauwenei gemaakt dus.  Ik was natuurlijk reuze benieuwd of dat anders zou smaken dan kippenei maar dat heb ik niet kunnen ontdekken. Terwijl ei van een eend wel wezenlijk anders smaakt. Afijn... pauwenei... check.

Op de laatste avond verwende hij ons met courgettetaart, zelf gepekelde eendenborst, tonijnmousse met kappers uit eigen tuin dus en meer lekkers. We ontkurkten een flesje of wat, babbelden de avond in en door. Het werd een latertje...

Wie er niet zo op zit te wachten om directe buren te hebben tijdens de vakantie, geen paniek. De ruimte rondom de gite en het hoofdhuis is zo enorm dat je elkaar niet tegen hoeft te komen. Daarnaast is Chiel  een verhuurder die de privacy van zijn gasten respecteert.

Een ideale plek voor mensen die van ruimte en rust houden!

Wie meer foto's wil zien of graag een kijkje neemt op Ducel kan hier rond gaan neuzen. Doen want er staan prachtige plaatjes op.
En besluit je een keer de gîte te huren? Doe Chiel dan heel veel groeten van ons.

maandag 1 juni 2015

Aziatische Barbecuesaus

Alweer juni. Ongelofelijk hoe al die maanden als zandkorrels door je vingers glippen. Nog even en we zitten weer aan de oliebollen. (Nu niet gaan overdrijven Els)
Juni, de zomer schijnt nu toch echt op reis te zijn naar onze contreien. De tuin heb ik nog niet echt hoeven sproeien dankzij alle 'zegen komt van boven'.
Nu kan ik wel een hele klaagzang gaan houden over de niet zo zonnige meimaand maar van die uurtjes zon heb ik wel optimaal genoten hoor, Met een boek in de tuin, met een schoffel in de tuin, snoeischaar en andere hoognodig tuinzaken. Ik heb me prima vermaakt.

Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat het komend weekend de geur van vers gemaaid gras vermengt wordt met opstijgende bbq-geuren.
Voor jullie heb ik een heerlijke, kleverige, kruidige Aziatische bbq-saus. Niet om op je bord te mikken en daar je vlees of vis doorheen te halen. Het is bedoeld om vlees en vis mee te bestrijken terwijl het zachtjes ligt te garen boven de gloeiende houtskooltjes. Of in je grillpan.
Maak het een dezer dagen al, schenk in een pot, sluit af en zet het lekker in de koelkast. Heb je dat alvast klaar. Het blijft ook nog eens weken goed.

Zoals je in de ingrediëntenlijst ziet gebruik ik sriracha. Wij beginnen een verslaving aan dat spul te ontwikkelen. Sriracha is een pittige chilisaus. Veel pepers dus, maar ook suiker, knoflook, water en azijn. En met pittig bedoel ik echt pittig. Hot, vlammend. Maar niet vervelend heet. Heerlijk op een spiegelei, doe wat druppels door de mayonaise, gebruik het in marinades en sauzen,  Het is te koop in diverse smaken en gradaties van pittigheid bij de toko, online en ik denk ook wel bij de meeste supermarkten. De Jumbo heeft het in ieder geval.
Zelf maken is ook niet zo moeilijk. Zodra over een paar maanden mijn pepers weer vrolijk bungelen ga ik er mee aan de slag. Nog even geduld dus :-)



Je hebt nodig:

150 ml sojasaus (geen ketjap dus) - 50 ml water - 120 gram lichtbruine basterdsuiker - 50 ml mirin - 2 el rijstwijn azijn (andere azijn mag ook) - 2 el sesamolie - 3 gedroogde pepers - 5 cm gember - 3 teentjes knoflook - 2 el sriracha - 1 el gembersiroop - 1/4 tl gemalen zwarte peper - 2 lenteuitjes - 2 el maïzena - 2 el water.

Zo maak je het:

Giet sojasaus, mirin, rijstwijnazijn, 50 ml water, sesamolie, sriracha en gembersiroop in een pan.
Hak de lenteui heel fijn en voeg  toe.
Rasp de gember en knoflook. Mik het erbij samen met zwarte peper en verkruimelde pepers.

Zoals je weet zit het mond verbrandende gedeelte van de pepers in de zaden en zaadlijsten. Ben je niet zo pittig ingesteld, schudt dan de zaadjes eruit. Scheelt een hoop. Of pak 1 peper met zaadjes en 2 zonder. Gewoon even aanpassen aan je eigen smaak.

Roer alles door elkaar en breng het aan de kook. Laat 5 minuten zachtjes sudderen.
Maak van de maïzena en de twee eetlepels water een papje.
Giet het erbij en roer tot een gebonden saus ontstaat. Zodra de saus op de achterkant van een lepel blijft plakken is het goed.
Vuur uit en af laten koelen om het vervolgens over te schenken in een pot.

Dat is het. Lekker simpel he. Waarom gebruik ik in dit geval maïzena en laat ik de saus niet al sudderend indikken tot de gewenste dikte?
De smaak wordt dan veel te heftig en het zout gaat overheersen. Door de suiker krijg je dan eerder een stroop in plaats van een saus. Vandaar dus.

Gebruik de saus zoals gezegd om vlees, vis of groente mee te bestrijken tijdens het grillen, bakken, braden.
Spareribliefhebbers, jullie moeten ja echt moeten dit proberen met die heerlijk malse ribbetjes!



maandag 25 mei 2015

Dip van cannellinibonen en artisjokkenhartjes

Soms probeer je recepten uit die na het proeven meteen op het lijstje 'Nooit meer vergeten' belanden. Het nooit meer vergeten is in dit geval overigens positief bedoeld.
Naast gedroogde bonen hebben wij vaak ook blikken met diverse bonen in de kelder staan. Heel erg handig bij het bereiden van een snelle maaltijd of om door een salade te husselen. En in dit geval er een dip van te draaien.
Het recept komt uit Salmagundi van Sally Butcher.  Ik ben en blijf razend enthousiast over dat boek. Het past me als een jas.
Deze dip is klaar in een handomdraai. Ideaal als er eens onverwacht familie of vrienden op de stoep staan.  Artisjokkenhartjes moest ik nog even kopen, de rest scharrelde ik in de keuken bij elkaar.
De combinatie is werkelijk super. Een vleugje gerookte paprikapoeder, de artisjok die gezellig door je mond slingert, de smeuïge bonen, citroen als extra opkikker, de knoflook die voorzichtig om de hoek gluurt... een heel fijn stel.




Je hebt nodig:

Blik cannellinibonen (uitlekgewicht 250 gram) - Blik artisjokkenharten (uitlekgewicht 240 gram) - 2 teentjes knoflook - 1 tl paprikapoeder - 1/4 tl gerookte paprikapoeder  - 1 el fijngehakte peterselie - zout en peper - citroensap - olijfolie

Zo maak je het:

Laat bonen en artisjokkenhartjes uitlekken. Snijd de hartjes nog even wat kleiner.
Draai er met de keukenmachine of staafmixer een puree van. Voeg  knoflook uit de pers en  beide soorten paprikapoeder toe.
Giet er langzaam olijfolie bij tot het geheel smeuïg is.
Breng verder op smaak met citroensap, zout en peper. Eventueel nog een beetje gerookte paprikapoeder.
Roer de peterselie erdoor.

En klaar ben je.

Heerlijk met warm brood, crackers, op geroosterd brood of met de olijfoliecrackers van Ottolenghi die ik ook weer eens maakte.

Bron: Sally Butcher - Salmagundi, isbn9789045204383. Prijs 24,95